OPOWIADANIE o Potężny Kaczor

Titania · 31 Maja 2020

EMIL I HODOWLA KACZEK

UWAGA: Opowiadanie powstało w celach humorystycznych i nie ma na celu nikogo urazić

@ Potężny Kaczor znany również jako Emil

Ciepły, wietrzny dzień, chillout na wypasie. Piwerko jest, fajeczka jest, dupeczka jest i wszystko układało się, jak należy. Emil od niedawna miał nietypowe hobby wypasania kaczek. Jednak nie był to zwyczajny chów zwierząt, jaki można spotkać na farmie. Nasz potężny kaczor miał specyficzny sposób, aby je dokarmiać, dbać o nie oraz wiedział jak pozyskiwać jak najlepsze mięso. Posiadał 12 kaczek. Każda z nich miała indywidualną cechę charakterystyczną oraz imię.

Pierwszy z nich zwał się Zeus. Jego imię nie powstało nadaremno, ponieważ był to najwaleczniejszy kaczorek spośród wszystkich tubylców. Na arenie walki potrafił wykonać taniec godowy z trójobrotem w podskoku. Żaden inny pierzasty tego nie potrafił, dlatego był królem wśród samców tamtego pokolenia.
Drugi z nich to Wacek. Dlaczego Wacek? Ponieważ miał on stary, zwisający ogon w kształcie męskiego członka. Dziwnym trafem samice kaczek jakby wiedziały, że posiada on nabrzmiałą część, która, mimo iż zwisała, to wydawała się wiecznie stojąca. Emil zawsze uwielbiał bawić się jego zwisem, ponieważ w dotyku były mięciutki.
Kolejny zwał się Waligrucha. Był mistrzem w wąchaniu odbytów innych kaczorów. Niestety zawsze wyglądało to po prostu jak walenie gruchy. Z tego względu jego nazwa była oczywista.
Czwarty – Mario. Najskoczniejszy z wszystkich. Zawsze, gdy inne zwierzaki narobiły dookoła, Mario bawił się w najlepsze, zdobywając kolejne kupy. W jaki sposób? Po prostu w każdą po kolei wdeptał. Nie wiadomo, dlaczego i po co, ale jego kacze stópki zawsze przypominały Cejrowskiego po wycieczce krajoznawczej.
Czas na Kwakusia. Jeden z najbardziej irytujących kaczorów. Zawsze kwakał na lewo i prawo o każdej porze dnia. Stado miało niestety z nim niezbyt wesoło. Emil próbował nawet śpiewać kołysanki na dobranoc, jednak nawet i to nie pomagało. Po prostu Kwakuś taki już był.
Szósty natomiast był totalnym świrem. Dlatego został nazwany Świrakiem. Zawsze robił coś niezgodnego od reszty swoich sprzymierzonych kaczorów. Czy to biegał na opak, w kółko, czasami nawet jadł z indykami, myśląc, że to jego wierne stado, sporadycznie srał pod siebie i to zjadał, od czasu do czasu nawet dziobał Emila w jajka. Właśnie taki był najbardziej zwariowany kaczor.
Kolej na Szlachcica. Najbardziej dostojny kaczor w całym gronie. Zawsze jego chód był idealnie wymierzony, bez jakiejkolwiek pomyłki. Głowę trzymał ciągle wysoko, a jego pióra błyszczały niczym Emilkowi jajeczka na święta Wielkanocne. Uwielbiał, gdy inne samce i samice go podziwiały i schylały swe małe główki aż do ziemi. Kochał swoją dumę i się tego trzymał.
Następny to Szczęściarz. Jak to się w mówi „głupi ma zawsze szczęście”. Tak było również w przypadku kaczuchy. Od małego borykał się z wieloma próbami zabójstwa, czy to z nienawiści, czy po prostu apetycznego wyglądu. Jednak szczęście nie opuszczało go na krok i za każdym razem unikał żniwiarza śmierci. Raz nawet uciekł z gara i jakimś cudem przeżył.
Magiczna dziewiątka przypadła nam do Gówniaka. Ten to miał dopiero rozkoszne życie, a raczej jego przeciwieństwo i gównianą sprawę. Niestety srał na każdym kroku. Żeby to było mało, jego odchody śmierdziały na kilometr i każdy śmiertelnik już z daleka wiedział, że tędy przechodził gówniak. Z tego też względu żadna samica nie była nim zainteresowana, ponieważ srał nawet z podniecenia.
Kolejny nosił imię Paluszek. W zasadzie jego imię przybrało nazwy od Tomcia Palucha, ponieważ jest to najmniejszy okaz spośród wszystkich kaczorów. Nie miał się czym chwalić i często był omijany przez swoją grupę. Po prostu był niezauważalny, a zarazem wyjątkowy swoją wielkością.
Czas na numer jedenasty. Sebix to typ kaczora, który zawsze szuka zaczepki i na siłę chce udowodnić wszystkim w stadzie, że jest najlepszy. Często zapominał jednak, że zazwyczaj Zeus sprawuje władzę w ich domowym zaciszu. Zawsze chodził wypięty, próbując upodobnić się do szlachcica, jednak jego porywczy krok zawsze go zdradzał. Był szanowany wśród niższej warstwy społecznej kaczorów.
Został nam ostatni! Potężny kaczor! Jak sama nazwa wskazuje, jego potęga nie zna granic. Był przywódcą całego stada i nigdy się nie poddawał, nawet gdy groźny Zeus stawał na jego drodze. Wszystkie samice w okolicy wiedziały, że jego „potężny” nie pochodzi tylko od charakteru, ale także od przyrodzenia. Miał respekt w każdej dzielni Warszawy i był najbardziej znanym Kaczorem. Wielu mu zazdrościło, ale tylko przez wyrafinowanie, kompetencje i urok osobisty można zostać potężnym, jak nasz Kaczor.

Poznaliście już całe nasze stado, a posiada je nikt inny, jak najlepszy farmer świata, który również troszczy się o swoje istoty, jak o własną rodzinę. Świtni bawi się w ich towarzystwie i uwielbia ich doglądać oraz dbać o nie. Czasami nawet bardziej niż o swoją drugą połówkę. Jeżeli chcesz zobaczyć wyjątkową farmę hodowli kaczek, wiesz, gdzie znaleźć naszego bohatera!

KONIEC.

Dziękuję za dotrwanie do końca. Jeżeli chcesz, aby kolejne opowiadanie lub wierszyk pojawiły się właśnie z Tobą, zostaw komentarz z dopiskiem "chcę opowiadanie" lub "chcę wierszyk".