Jump to content
syLU

Depresja - cichy zabójca

Recommended Posts

  • Donor

Depresja

 

Co to jest depresja i jak skutecznie sobie z nią poradzić?

 

Witam, tym razem postanowiłem przedstawić wam trudniejszy temat, który często bywa tematem tabu (przynajmniej według mnie).

Obecnie depresja zajmuje czwarte miejsce na liście najpoważniejszych problemów zdrowotnych świata. Szacuje się, że w 2020 roku zajmie pierwsze miejsce na liście przyczyn zgonów.
 

Czym jest w ogóle depresja?

 

Depresja to zespół zaburzeń nastroju (zaburzenie afektywne) i aktywności trwające przez długi czas, którego niezwykle obciążający charakter prowadzi do upośledzenia funkcjonowania chorego w codziennym życiu. W przeciwieństwie do krótkotrwałych epizodów przygnębienia, depresja trwająca wiele miesięcy może powoli wyniszczać organizm odczuwaniem smutku i brakiem najmniejszych chęci do aktywnego uczestnictwa w życiu społecznym. Ze względu na charakter tej choroby, chorzy wymagają indywidualnego podejścia.

 

Objawy depresji

 

Czym jest depresja? - Objawy depresji i definicja choroby
 

Objawy emocjonalne – obniżony lub obojętny nastrój – smutek i towarzyszący mu często lęk, płacz, niemożność odczuwania przyjemności, utrata radości życia (od utraty zainteresowań, skończywszy na zaniedbywaniu potrzeb biologicznych); poczucie braku perspektyw na przyszłość, czasem dysforia (zniecierpliwienie, drażliwość).

Objawy poznawcze – bardzo często występują zaburzenia pamięci i koncentracji uwagi, negatywny obraz siebie, obniżona samoocena, samooskarżenia, pesymizm i rezygnacja, w skrajnych wypadkach mogą pojawić się także urojenia depresyjne.

Objawy motywacyjne – problemy z mobilizacją do wszelkiego działania, spowolnienie psychoruchowe (faktyczne zwolnienie ruchów i reakcji); trudności z podejmowaniem decyzji.

Objawy somatyczne – zaburzenie rytmów dobowych (m.in. zaburzenia rytmu snu i czuwania), utrata apetytu (ale możliwy jest również wzmożony apetyt), osłabienie i zmęczenie, spadek aktywności, utrata zainteresowania seksem, czasem skargi na różne bóle i złe samopoczucie fizyczne.

Myśli i próby samobójcze.

 

Rodzaje depresji

 

Depresja endogenna - to najczęściej występujący i zarazem najcięższy typ depresji. W większości przypadków objawia się jako choroba afektywna:

 ▸jednobiegunowa – tzw. zaburzenie depresyjne nawracające; podczas choroby występują zespoły depresyjne oddzielone okresami znacznej poprawy lub całkowitego zdrowia, brak  stanów maniakalnych.

 ▸dwubiegunowa – tzw. psychoza maniakalno-depresyjna; zespoły depresyjne i maniakalne są od siebie oddzielone okresami zdrowia bądź pojawiają się naprzemiennie bez obecności okresów remisji (poprawy stanu).

Depresja psychogenna - psychogenna postać depresji jest manifestem organizmu na przeżyte doświadczenia oraz ogrom trudnych do zrozumienia emocji. Urazy psychiczne, traumatyczne wydarzenia, nieprzyjemne wydarzenia, nadmiernie stresujące i angażujące mentalnie sytuacje mogą doprowadzić do rozwoju zaburzeń depresyjnych. Forma psychogenna najczęściej wiązana jest z:

▸urazami na tle emocjonalnym i zawodowym

▸reakcją na żałobę

▸przebiegiem zaburzeń nerwicowych

▸problemami z adaptacją do istotnych zmian życiowych

Depresja somatogenna - w tym przypadku epizody lub trwale utrzymujące się stany depresyjne są następstwem wyniszczającego procesu chorobowego. Problemy somatyczne mogą wywoływać zaburzenia nastroju i emocji, które doprowadzają do wyraźnego upośledzenia kondycji zdrowia psychospołecznego. Większość odnotowywanych przypadków depresji somatogennej wiąże się z obecnością nowotworów, choroby Parkinsona, choroby Alzheimera, stwardnienia rozsianego, guzów mózgu, niektórych stanów pourazowych, zaburzeń hormonalnych, a także alkoholizmu i narkomanii.

Depresja maskowana (subdepresja) - często nazywana depresją bez depresji. Charakteryzuje się stanem ciągłego zmęczenia, zaburzeń snu, poczucia ciągłego bólu o niemożliwej do określenia przyczynie, ale bez wyraźnego obniżenia nastroju. W praktyce wyróżnia się pięć podstawowych „masek” depresji:

 ▸psychopatologiczną – lęk, natręctwo, jadłowstręt;

 ▸zaburzenia rytmów biologicznych – skrajne zaburzenia snu;

 ▸wegetatywne i psychosomatyczne – np. świąd skóry, RLS, dławica piersiowa;

 ▸bólowe – bóle głowy i neuralgie;

 ▸behawioralne – nadużywanie alkoholu lub leków.

Czym charakteryzuje się pacjent z depresją maskowaną? Jego dolegliwości nie znajdują odbicia w stanie somatycznym, chory nie reaguje na działanie leków przeciwbólowych, objawy nasilają się w porze porannej, a w rodzinie można potwierdzić przypadki zdiagnozowanej depresji. W większości przypadków na pierwszym planie pojawia się jedna z „masek”, która skutecznie skryje głębsze podłoże występujących objawów.

Depresja poporodowa - to krótkotrwała forma obniżenia nastroju, która występuje u większości kobiet. Poporodowa postać depresji przypada najczęściej do 5. dnia po porodzie i stanowi efekt licznych zmian hormonalnych, które niezwykle gwałtownie oddziałują na organizm matki. W jej przypadku nie ma potrzeby sięgania po środki farmakologiczne, psychoterapia zwykle stanowi wystarczającą pomoc. Zdarza się jednak, że stan obniżenia nastroju się wydłuża i wtedy możemy mieć do czynienia z depresją poporodową. Oprócz objawów podobnych do tych występujących podczas innych odmian depresji pojawiają się obawy związane z relacją matka–dziecko, np.  poczucie winy, że jest się złą matką, zamartwianie się zdrowiem dziecka. W przypadku tego rodzaju depresji trzeba zwrócić się o pomoc do psychologa lub psychiatry.

Zaburzenie depresyjne - depresja sezonowa SAD (Seasonal Affective Disorder), czyli sezonowe zaburzenia afektywne, to objawy pojawiające się późną jesienią lub zimą. Skrócenie dnia wyzwala symptomy depresyjne. Sezonowa depresja trwa nie dłużej niż 5 tygodni. Najczęściej można ją rozpoznać po zwiększonej senności, spadku energii oraz zwiększonym apetycie (zwłaszcza na węglowodany).

 

Idealnie ukryta depresja
 

Depresja skrywana za uśmiechem
 

Powszechnie uważa się, że osoba cierpiąca na depresję, to osoba, która jest zawsze smutna i pozbawiona energii. Istnieje jednak rodzaj depresji, w której osoba na nią cierpiąca jest szczęśliwa i normalnie wykonuje swoje codzienne czynności. Osoba z depresją może wyglądać nawet na zbyt pewną siebie. Ten rodzaj depresji nazywa się Idealnie Ukrytą Depresją (PHD), ang. Perfectly Hidden Depression.

Jest to trudny do wykrycia rodzaj depresji, ponieważ nawet jeśli dana osoba rzeczywiście cierpi, nie muszą u niej występować klasyczne objawy, takie jak bezsenność, czy brak apetytu i energii, które są zgodne z innymi kryteriami tej choroby.

W większości przypadków ludzie z depresją nie są świadomi swojej choroby, ale nawet jeśli ukrywają swoje uczucia, to inni czują, że coś jest nie tak. Osoby cierpiące na depresję starają się jednak żyć „normalnie” nie zważając na własne potrzeby i ból, oczekując że depresja po prostu odejdzie.

Liczne badania wykazały, że rozwój różnego rodzaju depresji jest sposobem, w jaki dana osoba reaguje na negatywne emocje, takie jak smutek, frustracja czy samotność. Kiedy dana osoba reaguje sposobem powtarzalnego wzorca negatywnego myślenia, większe jest prawdopodobieństwo wystąpienia depresji, ponieważ negatywne myśli karmią negatywne emocje, tworząc błędne kolo.

Osoba z PHD na zewnątrz pokazuje szczęśliwą twarz, podczas gdy uczucie samotności ukryte jest głęboko wewnątrz. Dzięki temu chce uniknąć pokazywania innym trudu i ciężaru swoich uczuć depresyjnych, by zachować ideał siebie. Oczekiwanie, by wyglądać i być doskonałym w oczach innych nie pokazując słabości i podatności, spowodowane jest tym, że dana osoba uczona jest od dzieciństwa, by zawsze być doskonałą, gdy wielokrotnie otrzymuje negatywne reakcje na próbę zliberalizowania smutku, wtedy pojawia się problem.

Niektórzy ludzie z PHD, którzy eksperymentowali z negatywną reakcją rodziców na te uczucia, przekonali się, że skupienie się na sobie jest „egoistyczne”, więc ich potrzeby nie są najważniejsze. Niestety wciąż wiele osób z depresją czuje się stygmatyzowanych, dlatego osoby z PHD są zdecydowane nie ujawniać swego zaburzenia.

 

Jak leczyć depresje?
 

3M4eJdq.jpg

 

Depresja jest chorobą wymagającą złożonego leczenia. W dużej mierze wykorzystuje się farmakoterapię. Środki przeciwdepresyjne przeciwdziałają obniżonemu samopoczuciu, oraz starają się ograniczyć stan długotrwałego napięcia nerwowego. Wskazuje się, że leczenie farmakologiczne przynosi poprawę w około 60% przypadków. Warto jednak pamiętać, że leki zaliczane do grona antydepresantów mają obciążające działanie na organizm i sferę psychiczną. Lekarz powinien precyzyjnie dobrać dawkę do aktualnego stanu pacjenta oraz wziąć pod uwagę jego wrażliwość emocjonalną, która może zostać wystawiona na próbę podczas zmian nastroju wynikających z wprowadzenia leku.

Równie dużą skuteczność zapewnia psychoterapia. Kilkanaście tygodni indywidualnych sesji z terapeutą specjalizującym się w przypadkach depresji może okazać się znaczącą pomocą, zwłaszcza dla osób z problemami natury psychogennej. Sesje terapeutyczne umożliwiają przepracowanie trudnych emocji, omówienie niewygodnych tematów oraz zrozumienie własnego gniewu i bólu, jakie doprowadziły do tak skrajnego stanu. Psychoterapeuta ułatwi choremu odzyskanie właściwej równowagi emocjonalnej oraz pozwoli na wypracowanie poczucia stabilności, ułatwiając pacjentowi powrót do funkcjonowania w życiu społecznym.

W przypadku młodzieńczej depresji - z uwagi na fakt, że chory jest na etapie kształtowania siebie, bardzo istotne znaczenie mają psychoterapia i terapia rodzinna, niezależnie od tego czy wdrożona została terapia lekami przeciwdepresyjnymi. Obie formy należy traktować dwutorowo oraz zastanowić się, czy w terapii powinna uczestniczyć wyłącznie młoda osoba, czy nie byłaby wskazana również terapia rodzinna.

W przypadku depresji poporodowej - wiele kobiet decyduje się wyłącznie na oddziaływania psychoterapeutyczne, nie zawsze słusznie, obawiając się leczenia farmakologicznego i wpływu leku na dziecko. Często właśnie dlatego rezygnują z terapii lekami przeciwdepresyjnymi. Nie zawsze jest to słuszne przekonanie, ponieważ nieleczona lub niedostatecznie leczona depresja wywiera na dziecko równie niekorzystny, a nawet bardziej szkodliwy wpływ, niż niektóre leki przeciwdepresyjne.

Depresja w starszym wieku - może różnić się od tego typowego dla osób młodszych, co może powodować problemy z jej właściwym rozpoznaniem. Zarówno osoby starsze, jak ich otoczenie, przypisują często obecność objawów depresyjnych po prostu procesowi starzenia się. Leczenie chorych na depresję w wieku podeszłym bywa trudne ze względu na obecność rozmaitych chorób somatycznych oraz wynikające z tego ryzyko – część leków przeciwdepresyjnych wchodzi w interakcję z lekami, które pacjenci zażywają z powodu innych schorzeń. Dlatego dobranie odpowiedniej terapii bywa trudne. Często poza środkami farmakologicznymi konieczna jest również równolegle prowadzona psychoterapia. Leczenie oparte o te dwa filary zmniejsza ryzyko nawrotów.

 

Dzień Walki z Depresją

 

23 lutego 2019 – Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją – Ośrodek Rozwoju  Edukacji

 

Dzień Walki z Depresją – święto obchodzone 23 lutego po ustanowieniu przez Ministerstwo Zdrowia od 2001 roku (lub od 2002 ustanowione przez Ministra Zdrowia Mariusza Łapińskiego, według niektórych źródeł). Celem tego dnia jest upowszechnienie wiedzy na temat depresji i zachęcenie chorych do leczenia. Organizowane są akcje informacyjne m.in. przez Fundację Itaka.

 

Źródło 1Źródło 2Źródło 3Źródło 4

  • Like 4
  • I love it 4
Link to comment
Share on other sites

  • Legend

Depresja depresji nierówna, każdy przechodzi inaczej co słusznie zaznaczyłeś. Co najważniejsze, to stwierdza psychiatra, a nie nastolatka/nastolatek który nie radzi sobie w szkole i pieprzy, że "bo mam depresję"... 

 

Dobry artykuł. 

  • Like 3
  • I love it 1
Link to comment
Share on other sites

Guest
This topic is now closed to further replies.
  • Recently Browsing   0 members

    • No registered users viewing this page.
×
×
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.