[35] Trudny temat - Pieniądze

[Titania]

PIENIĄDZE

 

Czy pieniądz rządzi światem? Na pewno potrafi wpływać ma mózgi wielu ludzi niczym narkotyk, wywołując u nich brak empatii i koncentrację na sobie.

Zdaniem psychologów, ludzi sukcesu, menadżerów, trenerów, multimilionerów: bogactwo i niezależność finansowa, nie polega wcale na posiadaniu określonej sumy pieniędzy. Polega na przyjęciu szeregu nowych przekonań. Polega na zmianie postawy życiowej, zmianie sposobu myślenia i postawy wobec pieniędzy. Rzeczywiście, osiągnięcie spokoju materialnego jest jednym z najważniejszych celów i zadań w życiu. I od razu warto zauważyć, że nie ma w tym nic złego.

 

Miłość do pieniędzy a szczęście

Pieniądze nie są czymś złym, nagannym. Źródłem zła jest ich brak. Nie jest prawdą, że „pieniądze nie dają szczęścia”, to miłość do pieniędzy nie daje szczęścia, a to zasadnicza różnica. Jeżeli uważasz, że pieniądze nie dają szczęścia to albo nie umiesz ich wydawać, albo masz takie przekonanie pochodzące z dzieciństwa. Większość z nas miewa kłopoty finansowe, ale mało kto zdaje sobie sprawę, że ich przyczyną jest brak wewnętrznej akceptacji pieniędzy jako dobra i błogosławieństwa. Przez dziesiątki lat wychowywani byliśmy w przekonaniu, że pieniądze są czymś złym, niedobrym, że można je zdobyć tylko nieuczciwa pracą, że bogaty to koniecznie złodziej i oszust.

Doświadczenie zaborów, komunizmu, ustroju socjalistycznego, a następnie szybkiej transformacji ustrojowej ukształtowały postawy Polaków w sposób zupełnie inny niż mieszkańców Europy Zachodniej. „Człowiek bogaty” był przez wiele lat w Polsce napiętnowany i niszczony. Nie mógł zdobyć pieniędzy w sposób uczciwy. Był złodziejem, prywaciarzem, kanciarzem, oszustem z układami. Pamiętam jedno z haseł pewnego wicepremiera: „Jeżeli człowiek pieniądze ma, to znaczy, że skądś je ma!”.

 

Jak (nie) rozmawiać o pieniądzach, czyli 5 błędów popełnianych przez rodziców

Błąd pierwszy: nie rozmawiamy z dziećmi o pieniądzach

Błąd drugi: nie tłumaczymy dzieciom, czym są „wirtualne” pieniądze

Błąd trzeci: po prostu oszukujemy dzieci

Błąd czwarty: nie doceniamy tego, że dzieci przejmują się pieniędzmi

Błąd piąty: inaczej rozmawiamy o pieniądzach z dziewczynkami, inaczej z chłopcami

Na podstawie odpowiedzi respondentów psychologowie stworzyli  4 typy konsumentów:

1. Niespokojni wielbiciele pieniędzy. Są to osoby, które myśląc o pieniądzach odczuwają stres i niepokój. Pieniądze postrzegają jako wyznacznik władzy. Są sumienni i nieustępliwi, nastawieni na szukanie okazji do zwiększenia swojego kapitału.
2. Negujący znaczenie pieniędzy. Także są to osoby przejawiające lęk i niepokój w stosunku do spraw finansowych. W przeciwieństwie do niespokojnych wielbicieli pieniędzy nie dążą do pomnożenia swojego majątku wszelkimi sposobami. Są dość zamknięte i niechętne do eksperymentowania na polu finansowym. Najbezpieczniej czują się, jeśli mają pieniądze w gotówce. Z drugiej strony nie stronią od zapożyczania się.
3. Refleksyjni zarządcy. Są to osoby charakteryzujące się dużą sumiennością, także w wypadku planowania swoich wydatków. Cenią sobie stabilność. Unikają zapożyczania się u innych.
4. Niezaangażowani hedoniści. To ludzie otwarci i ekstrawertywni, mogą wpadać nawet w chaotyczność. Zdają się nie myśleć o pieniądzach i wydawać je dość bezrefleksyjnie. Są to też badani o najwyższych zarobkach. Można spekulować, że są to osoby przyzwyczajone do dobrostanu, którym pieniądze przychodzą stosunkowo łatwo i z tego powodu nie mają oporu względem ich wydawania.

A ty jakim typem konsumenta jesteś?

 

 

Pytania do Was

1. Czy według Ciebie dzieci powinny otrzymywać kieszonkowe? Jeżeli tak, jaka kwota jest według Ciebie optymalna?

2. Jak sądzisz, czy pieniądze dają szczęście?

3. Myślisz, że pieniądz jest wyznacznikiem w hierarchii społeczeństwa?

4. Znasz w swoim środowisku osoby, które w znacznym stopniu mają dużo więcej pieniędzy niż inni? Co sądzisz o takiej osobie?

5. Uważasz, że ludzie powinni częściej rozmawiać o pieniądzach?

6. Na którym miejscu wyznacznika własnej wartości jest u Ciebie pieniądz?

 

Źródła: 1, 2, 3, 4, 5

 

 

[czak]

Ad 1. Dzieci niepowinny dostawać kieszonkowego, to rolą rodziców jest zaspokojenie potrzeb dziecka. Nie mówię o całkowitym jego braku, ale raczej odkładanie "na zaś". 

AD 2. Oczywiście, że nie, ale nie widziałem nigdy smutnego w Ferrari. 

AD 3. Niestety tak, bananowe dzieci w tych czasach mają zawsze lepiej, z resztą nie tylko, za kase można mieć dużo i być lepiej traktowanym. Tylko czy szczerze? 

AD 4. Znam i niestety totalna sodówka w głowie. Bogaty może więcej. 

AD 5. Nie, temat kasy zawsze prowadzi do konfliktów. 

AD 6. Pieniądz dla mnie jest tylko możliwością opłaty mieszkania, auta i innych ", potrzeb" ale nigdy kasy nie miałem i żyło się lepiej i szczęśliwiej. 

[`rage]

1. Czy według Ciebie dzieci powinny otrzymywać kieszonkowe? Jeżeli tak, jaka kwota jest według Ciebie optymalna? Powinny. Nie ma optymalnej kwoty, wszystko zależy od potrzeb.

2. Jak sądzisz, czy pieniądze dają szczęście? Pieniądze - nie. To jak je spożytkujemy - tak.

3. Myślisz, że pieniądz jest wyznacznikiem w hierarchii społeczeństwa? Myślenie inaczej jest głupotą. Jest pewnym znakiem tego jak nam idzie. Nie idzie to w parze z mądrością.

4. Znasz w swoim środowisku osoby, które w znacznym stopniu mają dużo więcej pieniędzy niż inni? Co sądzisz o takiej osobie? Znam. Życzę im jak najlepiej.

5. Uważasz, że ludzie powinni częściej rozmawiać o pieniądzach? Nie odpowiadam za innych, choć sam nie lubię ciąłego rozmawiania na ten temat.

6. Na którym miejscu wyznacznika własnej wartości jest u Ciebie pieniądz? Ostatnim. Na samym początku dla mnie jest czubek piramidy maslowa.