[22]. Trudny temat - Pracoholizm.

[Narks.]

Witajcie!

Dzisiaj porozmawiamy na temat pracoholizmu. 

Miłego czytania. 

 

Praca jest nieodłącznym elementem naszego życia, bez niej nie byłoby nas stać na podstawowe rzeczy w funkcjonowaniu. Jednak należy pamiętać, żeby nie zaniedbywać swojej rodziny oraz znaleźć czas na odpoczynek. Nadmiar pracy może prowadzić do negatywnych czynników. Pracoholizm jest to zaburzenie polegające na pracowaniu w nadmiernych ilościach nawet do 18 godzin na dobę. 

Pracoholizm może skutkować: Zmęczenie, zaniedbanie siebie i rodziny, stres, a nawet może prowadzić do zgonu. 

Dzień Pracoholika obchodzony jest 12 sierpnia, który ma na celu powiadomienia o tej chorobie innym. 

 

W pracoholizmie wyróżnia się aż 5 typów pracoholików. Pierwszym typem jest Pracoholik do szpiku kości, czyli osoba, która traktuje swoją prace bardzo poważnie i cechuje nadmiernym zaangażowaniem. Drugim typem jest nawrócony pracoholik, który wypracowuje swoje godziny i unika nadgodzin. Pracownik, który stara się o awans lub podwyżkę, jest nazywany pseudo pracoholikiem. Ostatnim typem jest pracoholik uciekinier, czyli osoba, która ucieka od swoich problemów codziennych. 

 

Osoba, która jest uzależniona od pracy, może się wyleczyć z pracoholizmu. W takich sytuacjach jest potrzebna terapia. 

Przeprowadzane są psychoterapie grupowe, indywidualne oraz par. Najbardziej popularną terapią jest program dwunastu kroków. Podczas takich spotkań uczestnicy wspierają się i dzielą się ze swoimi doświadczeniami. W ten sposób mogą szybciej wyjść z uzależnienia. 

 

 

1. Co sądzicie na temat osób, które pracują całe dnie i nie mają czasu na swoje życie prywatne? 

Czy to jest normalne? Jeśli tak/nie, to dlaczego? 

 

#1

[andrey]

Nie wiedziałem, że jest tego kilka rodzajów, wow. Dałbym plusika za pracę, ale niestety limit się wyczerpał.

[Vanilla.]

4 godziny temu, Narks. napisał:

który ma na celu powiadomienia o tej chorobie innym. 

innych*

 

4 godziny temu, Narks. napisał:

W pracoholizmie wyróżnia się aż 5 typów pracoholików.

Podałeś 4.

 

Poza tymi błędami jest w miarę okej. Aczkolwiek dałoby się wycisnąć troszkę więcej z samego tematu.

 

4 godziny temu, Narks. napisał:

1. Co sądzicie na temat osób, które pracują całe dnie i nie mają czasu na swoje życie prywatne? 

Jeśli ktoś ma życiowego partnera czy też założył już rodzinę, nie powinien zaniedbywać najbliższych, gdyż może wszystko stracić. Czasem jednak sytuacja życiowa zmusza do tego, że ludzie pracują na dwa etaty. Osobiście sama tak pracowałam i przez pewien okres nie przeszkadzało mi to. Później się już wypaliłam i przerosło mnie to trochę.

 

4 godziny temu, Narks. napisał:

Czy to jest normalne? Jeśli tak/nie, to dlaczego? 

Tak jak wyżej wspomniałam, wszystko zależy od sytuacji życiowej. Kiedy ktoś cały dniami pracuje, wraca do domu i mówi tylko o pracy nie żyjąc niczym innym, to niestety ale nie jest to normalne.

[Purple]

Niczego nowego się nie dowiedziałam... Może dlatego, że jestem pracoholikiem jak to ująłeś "do szpiku kości".

Nigdy nie zaniedbałam przy tym nikogo. A jak się wybiera partnera to pierwsza kwestia to porozmawianie o tym i tamtym oraz zaakceptowanie tego na pewnych warunkach (chyba, że to on sprawił, iż za dużo pracujesz to ten... RED LIGHT ON).

Jest to dla mnie jak najbardziej normalne, jeżeli osoba z tym rodzajem choroby potrafi oddzielić życie prywatne od pracy. Gorzej jak po pracy przychodzi do domu i myśli tylko o niej.

 

Dodatkowo pisząc, pewna sprawa mnie daje mi spokoju. Dlaczego tak mało?:C

[Japoniec.]

+ za robotę, dowiedziałem się nowych rzeczy 

[Łasica]

Dnia 28.02.2020 o 08:25, Narks. napisał:

W pracoholizmie wyróżnia się aż 5 typów pracoholików. Pierwszym typem jest Pracoholik do szpiku kości, czyli osoba, która traktuje swoją prace bardzo poważnie i cechuje nadmiernym zaangażowaniem. Drugim typem jest nawrócony pracoholik, który wypracowuje swoje godziny i unika nadgodzin. Pracownik, który stara się o awans lub podwyżkę, jest nazywany pseudo pracoholikiem. Ostatnim typem jest pracoholik uciekinier, czyli osoba, która ucieka od swoich problemów codziennych. 

No dobra, ale gdzie piąty typ pracoholika? ;> 

 

Według tych kryteriów jestem pracoholikiem do szpiku kości. Natomiast, gdybym przez pracę zaczął zaniedbywać najbliższe mi osoby, to musiałbym ją szybko zmienić, albo to oni zmieniliby mnie.

Wszędzie trzeba znaleźć umiar. We wszystkim.

 

Łap plusika za robotę.

[Rikiii]

Nawet o tym nie wiedziałem, dobra praca, leci +

[Zielonaa.]

Jest trochę błędów w Twojej pracy i moim zdaniem jest o wiele za krótka, można było opisać to bardziej szczegółowo i rozwinąć temat, tym bardziej, że jest on ciekawy. Troszeczkę zmarnowany potencjał :)

Natomiast fajnie, że w ogóle się tego podjąłeś, plusem są też pytania na końcu, aby pobudzić ludzi do jakiejś dyskusji i przemyśleń :)

 

1. Co sądzicie na temat osób, które pracują całe dnie i nie mają czasu na swoje życie prywatne? 

Jest to niestety choroba. Współczuje ludziom, którzy nie znają umiaru i całe swoje życie marnują w pracy. Oni tak naprawdę nie żyją, tylko wegetują. Praca nie daje im nic, bo nawet nie będą mieli, kiedy wydać zarobionych pieniędzy. Życzę im, aby szybko się obudzili i zaczęli naprawdę żyć, spędzając dużo czasu z najbliższymi, spełniając marzenia i rozwijając się.

Czy to jest normalne? Jeśli tak/nie, to dlaczego? 

Oczywiście, że nie. Nic, w czym nie mamy umiaru nie jest, ani zdrowe, ani normalne. Trzeba umieć rozgraniczyć pewne rzeczy, poukładać priorytety i znaleźć czas również na odpoczynek oraz czas dla rodziny i na własne pasje. Człowiek pozbawiony tych rzeczy prędzej, czy później zauważy, że tak naprawdę nie jest szczęśliwy i zmarnował najlepsze lata życia na pogoń, tylko nie wiadomo za czym..bo na pewno nie za czymś cennym.