Tita pisze #2 - Karmimy się szkłem

[Titania]

SZKŁO

 

Zastanawiałeś się kiedyś jakim typem człowieka jesteś, dokąd zmierzasz, bądź czego tak naprawdę pragniesz w życiu? Czy miejsce, w którym aktualnie teraz jesteś, sprawia Ci radość, daje szczęście oraz kruszy Twój wewnętrzny ból? Nie cierpisz, bo masz wszystko, czego Ci aktualnie trzeba, a może jesteś panem swojego życia i wybrałeś szczęście?
Jesteśmy fałszywi. Każdy z nas jest fałszywy. Oszukujemy siebie, innych, każdego dookoła. Oszukujemy życie i zarazem z nim walczymy. Dlaczego nie jesteśmy stabilni emocjonalnie i nie potrafimy być szczerzy wobec bliźniego? Czego się boimy? Że nie jesteśmy idealni? Nie jesteśmy. Nigdy nie byliśmy i nigdy nie będziemy. Każdego dnia karmimy się szkłem, które podajemy na śniadanie naszym dzieciom. Wmawiamy im, że do niczego się nie nadają, że są beznadziejni, że nigdy nic nie osiągnął. Dlaczego pozwalamy im na naszych oczach zabijać się nawzajem? A może jesteśmy tymi, którzy połykają to szkło, ponieważ ktoś kazał nam je przełknąć? Dlaczego to zrobiłeś? Bo kochasz? Bo Ci na kimś zależy? A zastanawiałeś się, czy ta sama osoba, która Cię tym nakarmiła, czuje to samo? Czy na pewno, to szkło nie zaszkodzi Twojemu organizmowi? Ile jeszcze będziesz się poświęcać dla innych? Kiedy w końcu zaczniesz myśleć o sobie i swoim życiu? Twoja pieprzona dobroć Cię zabije. Każdego dnia, ktoś będzie czekać, aby to wykorzystać i abyś w ciszy połykał kolejne kawałki kurweskiego szkła. A Ty ile razy nakarmiłeś innych? Nigdy? Spójrz sobie prosto w oczy. Nikt z nas nie jest dobry. Mamy tylko przejawy słabości wobec drugiego człowieka, bo też nimi jesteśmy. A może czas zabić tę słabość w swoim sercu? Co Cię ukształtowało? Dlaczego, to co Cię ukształtowało, sprawia, że demon, którego masz w sobie, ciągle żyje i pożera całe ciepło wokół siebie?
Zawsze byłam obok Ciebie. Patrzyłam, jak ponosisz kolejne porażki, wstajesz, upadasz, płaczesz, cierpisz. Słuchałam bólu Twojego serca. Nie musiałaś nic mówić, po prostu to czułam. Twoje emocje były we mnie. Wiesz dlaczego? Bo mi na Tobie zależało. Nadal zależy, z tą różnicą, że już nie czuje Twojego cierpienia. Nie słyszę Twojego głosu i nie wiem, co czujesz, bo już mnie nie potrzebujesz. Nie potrzebujesz, bo wiesz, że nie mogłabym jak kiedyś, przyjechać i Cię przytulić, pocieszyć i płakać razem z Tobą. Ludzie tak szybko przestają mieć znaczenie w naszym życiu. Tak szybko się zmieniamy i ludzi wokół siebie, ale sami nie potrafimy się zmienić, bo nas tak wychowano, by zawsze być człowiekiem i nigdy nie karmić innych szkłem, mimo iż nas samych dokarmiano nim całe życie.

[Purple]

Końcówka mi coś bardzo przypomina. Aż ciarki mnie przeszły.

 

Skomentuje, bo widzę, że nikt nie ma "odwagi/słów" by ubrać emotikony w jakąś sensowną wypowiedź.

 

Naturą człowieka jest tak naprawdę życie w fikcji utworzonej przez własny umysł.

Fikcja szczęścia w związku, pracy, miejscu zamieszkania. Dlaczego?

Ponieważ nawet jeżeli posiadalibyśmy już wszystko o czym tylko marzyliśmy, zawsze znajdzie się coś nowego. Nowy cel. Nowa droga.

Lecz wątpię, że fikcję możemy nazwać kłamstwem.

Nie wmawiamy sobie przecież (przynajmniej ja), że życie się układa. 

Że nie posiadamy żadnych problemów, że wiemy co mamy robić w życiu.

 

Otoczenie niestety będzie nas karmiło szkłem. 

Będziemy musieli je jeść.

Większego wyboru nie mamy tak naprawdę.

Musimy obdarzyć ludzi zaufaniem. 

Jesteśmy istotami stadnymi i nawet taki aspołeczny/samotnik musi mieć chociaż minimalny kontakt z drugim człowiekiem.

 

To od nas samych zależy czy będziemy karmić tym drogą nam osobę.

To od nas zależy czy nasze otoczenie będzie toksyczne, fałszywe etc.

To my wybieramy to w jaki sposób żyjemy i to my idziemy własną ścieżką.

 

 

 

Pytania zajebiście wpływające na myślenie.

Czekam na więcej :>