Sonbird - Ląd

[Łukasz.]

 

 

 

Wykonawca: Sonbird
Utwór: „Ląd”
Rok wydania: 2016 — pierwsza publikacja / 2017 — oficjalne wydanie cyfrowe
Album: Głodny
Gatunek: indie rock / indie pop / rock alternatywny

Kilka słów o wykonawcy

Sonbird to zespół pochodzący z Żywca, założony w 2015 roku przez grupę przyjaciół, którzy młodzieńczą wrażliwość ubrali w gitarowe, melancholijne brzmienie. Ich muzyka od początku opierała się przede wszystkim na emocjach — tęsknocie, zagubieniu, bliskości, której nie zawsze udaje się zatrzymać, oraz próbach odnalezienia swojego miejsca w świecie, który nieustannie gdzieś pędzi. „Ląd” pojawił się na oficjalnym kanale zespołu 8 sierpnia 2016 roku, natomiast jako singiel cyfrowy został wydany 3 listopada 2017 roku. Później utwór trafił na debiutancki album Sonbird zatytułowany Głodny, którego premiera odbyła się 22 lutego 2019 roku. Sonbird nie próbuje brzmieć monumentalnie za wszelką cenę. Siła zespołu kryje się raczej w pozornie prostych obrazach, niepokojących melodiach i wokalu, który często sprawia wrażenie, jakby za chwilę miał pęknąć pod ciężarem tego, czego nie udało się powiedzieć zwyczajnymi słowami. To muzyka dla ludzi, którzy zbyt długo patrzą przez okno podczas jazdy samochodem, wracają do starych rozmów i potrafią odnaleźć cały utracony świat w jednym znajomym dźwięku.

O czym opowiada „Ląd”?

Tytułowy ląd staje się czymś więcej niż miejscem wyłaniającym się spośród fal. Jest obietnicą bezpieczeństwa, końcem długiej podróży, możliwością zaczerpnięcia oddechu po czasie spędzonym wśród niepewności. Podmiot utworu dostrzega go gdzieś przed sobą, ale nie chce dotrzeć tam samotnie. Proponuje wspólną ucieczkę, odpłynięcie od dotychczasowego życia i zostawienie za plecami wszystkiego, co stało się zbyt ciężkie. Można więc usłyszeć w tej piosence historię dwojga ludzi, którzy znajdują się pośrodku emocjonalnego sztormu. Nie wiedzą jeszcze, czy uda im się ocalić relację, siebie samych albo choćby wspomnienie tego, kim byli wcześniej. Wiedzą jedynie, że gdzieś istnieje inne miejsce — spokojniejsze, jaśniejsze, pozbawione hałasu, który przez tak długi czas zagłuszał ich własne myśli.

„Ląd” nie daje jednak pewności, że ten brzeg naprawdę można osiągnąć. Jest raczej chwilą pomiędzy zwątpieniem a nadzieją. Człowiek widzi już kres swojej podróży, ale nadal znajduje się w wodzie. Nadal brakuje mu tchu. Nadal potrzebuje kogoś, kto odpowie na jego ciche: chodź ze mną.

Dlaczego uważam, że ten utwór jest cudowny?

„Ląd” ma w sobie tę szczególną odmianę melancholii, która nie przygniata od pierwszej sekundy. Początkowo zbliża się spokojnie, niemal nieśmiało, jak chłodne powietrze wpadające przez uchylone okno. Dopiero po chwili człowiek orientuje się, że piosenka weszła głębiej, niż powinna — że dotknęła miejsca, o którego istnieniu próbował nie pamiętać. Głos Dawida Mędrzaka brzmi w tym utworze jak głos człowieka, który bardzo chce wierzyć w możliwość ocalenia, choć nie posiada już żadnych dowodów na to, że wszystko dobrze się skończy. Jest w nim młodość, ale nie ma naiwności. Jest kruchość, lecz także desperacka potrzeba wykonania jeszcze jednego ruchu, zanim siły ostatecznie się skończą. Najbardziej porusza mnie sposób, w jaki „Ląd” wykorzystuje motyw wspólnej podróży. Podmiot nie mówi, że sam odnajdzie drogę. Nie obiecuje również drugiej osobie, że ochroni ją przed każdą falą. Proponuje coś znacznie bardziej ludzkiego: że mogą odpłynąć razem. Nie jako wybawca i ktoś wymagający ratunku, ale jako dwoje zmęczonych ludzi, którzy nie potrafią już unosić się na powierzchni osobno. W tym prostym obrazie kryje się ogromna czułość. Człowiek może nie znać odpowiedzi, nie mieć planu ani pewności, czy obrany kierunek jest właściwy. Może jednak wyciągnąć rękę i poprosić, żeby ktoś mimo wszystko ruszył razem z nim. Czasami miłość nie przypomina bezpiecznego domu ani spokojnego brzegu. Czasami jest jedynie obecnością drugiego człowieka w tej samej, rozkołysanej łodzi. Muzyka stopniowo nabiera przestrzeni, jakby wraz z każdym kolejnym dźwiękiem horyzont przesuwał się odrobinę bliżej. Nie ma tutaj przesadnego dramatyzmu ani produkcji próbującej siłą wymusić wzruszenie. Emocja rodzi się naturalnie — z melodii, powtórzeń i napięcia pomiędzy tym, co już widać, a tym, czego nadal nie można dosięgnąć. „Ląd” jest cudowny również dlatego, że nie wyjaśnia wszystkiego. Nie wiadomo, przed czym bohaterowie uciekają. Nie wiadomo, co pozostawiają za sobą ani czy ich wspólna podróż rzeczywiście dojdzie do skutku. Dzięki temu każdy słuchacz może umieścić pomiędzy słowami własną historię: zakończony związek, trudny dom, poczucie zagubienia, samotność albo moment, w którym bardzo potrzebował usłyszeć, że nie musi przepływać przez wszystko sam. Jest w tym utworze coś boleśnie młodego — przekonanie, że wystarczy znaleźć odpowiednią osobę, a potem razem z nią uciec gdzieś daleko, poza zasięg dawnych problemów. Jednocześnie pojawia się świadomość, że nie każde miejsce można opuścić. Czasem najtrudniejsze fale człowiek nosi wewnątrz siebie i zabiera je ze sobą niezależnie od tego, jak daleko odpłynie. Mimo to „Ląd” nie odbiera nadziei. Pozwala przez kilka minut uwierzyć, że gdzieś przed człowiekiem rzeczywiście znajduje się brzeg. Może jeszcze niewyraźny, może zasnuty mgłą, ale istniejący. Wystarczy nie przestawać płynąć. Wystarczy zachować resztkę oddechu. Wystarczy, że ktoś obok nie puści dłoni. To właśnie dlatego piosenka zostaje w pamięci. Nie krzyczy, że wszystko będzie dobrze. Mówi jedynie, że gdzieś wśród fal można dostrzec ląd — a czasami taki niewielki, odległy punkt wystarcza, żeby człowiek spróbował przetrwać jeszcze jedną noc.