[1017] Ciekawostka dnia

[Colette.]

 

W średniowieczu i jeszcze długo później ludzie często nie spali w jednym ciągu przez całą noc.

Istniało coś, co historycy nazywają „pierwszym snem” i „drugim snem”. Ludzie zasypiali po zmroku, budzili się po kilku godzinach i mieli około 1–2 godzin czuwania w środku nocy, po czym znowu szli spać.

I właśnie ten środkowy czas był w wielu źródłach opisywany jako… szczególnie sprzyjający bliskości.

W poradnikach domowych i tekstach obyczajowych pojawiały się sugestie, że czas między pierwszym a drugim snem jest najlepszy na rozmowę, modlitwę, czytanie, a także intymność między partnerami. Uważano, że ciało jest wtedy spokojniejsze, mniej zmęczone niż późnym wieczorem i bardziej „obudzone” niż tuż po przebudzeniu rano.

To dość ciekawy kontrast do współczesnego obrazu romantycznej nocy — historycznie intymność często nie była czymś spontanicznym „przed snem”, tylko elementem nocnej rutyny pomiędzy dwoma snami.

Czyli dla sporej części historii ludzkości noc nie była jednym długim snem — tylko miała przerwę. I ludzie bardzo kreatywnie tę przerwę wykorzystywali.

[SekusZ]

Ja mam podobnie z tym że śpię, budzę się i brak tego drugiego snu, bo budzik dzwoni i budzi do pracy. 😁