[69] Kultura zapierdolu

[Colette.]

Kultura zapierdolu — kiedy człowiek przestał żyć, a zaczął tylko funkcjonować

Są ludzie, którzy nie pamiętają już, jak wygląda prawdziwy odpoczynek. Nie taki z telefonem w dłoni, odpisywaniem na maile o północy i wyrzutami sumienia, że „mogliby zrobić jeszcze coś”. Tylko zwykły spokój. Cisza. Dzień, który nie musi być produktywny, by miał wartość.

Jeszcze kilka lat temu sukces kojarzył się z pieniędzmi, stanowiskiem albo domem z ogrodem. Dziś coraz częściej mierzy się go poziomem zmęczenia. Im bardziej jesteś zajechany, tym bardziej społeczeństwo uznaje, że „coś robisz ze swoim życiem”. Ludzie przechwalają się brakiem snu jak medalem. Chwalą nadgodzinami. Jedzą obiady przy komputerze. Odpowiadają na służbowe wiadomości w weekendy, a potem wrzucają motywacyjne cytaty o grindzie i dyscyplinie.

I najgorsze jest to, że wielu z nas nawet nie zauważyło momentu, w którym życie zaczęło przypominać nieustanny wyścig.

Social media tylko dolały oliwy do ognia. Z każdej strony człowiek słyszy, że powinien robić więcej. Rozwijać się. Uczyć języków. Chodzić na siłownię. Budować markę osobistą. Zarabiać więcej. Wstawać o piątej rano. Mieć pasję, side hustle i najlepiej jeszcze własny biznes przed trzydziestką. Odpoczynek stał się czymś, na co trzeba sobie zasłużyć.

A kiedy już przychodzi wolny wieczór, wielu ludzi nie potrafi nawet usiąść spokojnie, bo głowa od razu podpowiada: „marnujesz czas”.

Najbardziej absurdalne jest jednak to, że kultura zapierdolu bardzo często sprzedawana jest jako coś inspirującego. Toksyczna produktywność została ubrana w estetyczne filmiki na TikToku, zdjęcia laptopów w kawiarniach i narrację o „stawaniu się najlepszą wersją siebie”. Tylko nikt nie pokazuje tego, co dzieje się później. Bezsenności. Ataków paniki. Samotności. Rozpadów relacji. Wypalenia przed trzydziestką.

I mówię to też z własnego doświadczenia.

Był moment, w którym wydawało mi się, że jeśli odpuszczę choć na chwilę, wszystko się zawali. Praca, projekty, obowiązki — zawsze było coś ważniejszego niż człowiek siedzący obok mnie. Zawsze „jeszcze tylko to”. Jeszcze jeden telefon. Jeszcze jedna rzecz do załatwienia. Jeszcze chwila i będę miał czas dla bliskich.

Tyle że ten czas nigdy nie przyszedł.

Najpierw zaczął rozpadać się związek. Powoli, prawie niezauważalnie. Ciszą zamiast rozmów. Wieczorami spędzanymi osobno mimo siedzenia w tym samym mieszkaniu. Obecnością, która była już tylko fizyczna. A potem przyszła strata dziecka i dopiero wtedy dotarło do mnie coś potwornie prostego — człowiek potrafi poświęcić całe życie dla przyszłości, która może nigdy nie nadejść.

Bo kultura zapierdolu działa właśnie tak. Wmawia ludziom, że szczęście jest zawsze „za chwilę”. Jak już więcej zarobisz. Jak już awansujesz. Jak już się ustawisz. Jak już skończysz ten projekt. Tylko że życie nie zatrzymuje się i nie czeka, aż wreszcie znajdziesz dla niego czas.

Najsmutniejsze jest to, że coraz młodsi ludzie są dziś kompletnie wypaleni. Dwudziestolatkowie mówią o chronicznym zmęczeniu, problemach psychicznych i poczuciu pustki tak, jakby to była codzienność. I właściwie nią jest. Świat nauczył ich, że trzeba być produktywnym cały czas, bo inaczej zostaniesz z tyłu. A przecież człowiek nie został stworzony do nieustannego działania bez końca.

Nie jesteśmy maszynami.

Nie musimy zarabiać na swoje istnienie każdą minutą dnia.

Nie każdy odpoczynek musi być „aktywny”.

I może najważniejsze pytanie brzmi dziś nie: „jak osiągnąć sukces?”, ale: ile jesteśmy gotowi oddać w zamian za jego wizję?

Bo coraz więcej ludzi budzi się po latach z pieniędzmi, doświadczeniem i kompletną ruiną życia prywatnego. Z relacjami, których nie da się już naprawić. Z psychiką przypominającą pogorzelisko. Z poczuciem, że przegapili wszystko, co naprawdę było ważne.

A wtedy żaden mail wysłany o drugiej w nocy nie ma już znaczenia.

A jakie jest Wasze zdanie?
Czy żyjemy dziś w świecie ambicji i rozwoju, czy raczej w świecie permanentnego zmęczenia, w którym człowiek przestał być człowiekiem, a stał się maszyną do działania?

Odpowiedzcie na pytania poniżej, podzielcie się własnymi doświadczeniami i napiszcie, jak wygląda to z Waszej perspektywy — niezależnie od tego, czy jesteście po drugiej stronie barykady jako pracownicy, studenci, pracodawcy czy ludzie, którzy zwyczajnie mają już dość ciągłego wyścigu.

Może właśnie ta dyskusja pokaże, ilu ludzi codziennie nosi w sobie to samo zmęczenie.

 

• Czy kultura „zapierdolu” jest dziś wyborem, czy koniecznością, by normalnie żyć?
• Czy pracodawcy celowo romantyzują przepracowanie, by wycisnąć z ludzi więcej?
• „Jesteśmy rodziną” w pracy — motywacja czy emocjonalna manipulacja?
• Czy młode pokolenie naprawdę jest leniwe, czy po prostu psychicznie wykończone?
• Czy sukces zawodowy prawie zawsze odbywa się kosztem życia prywatnego?
• Czy social media sprawiły, że ludzie czują presję bycia produktywnym 24/7?
• Czy nadgodziny powinny być powodem do dumy, czy sygnałem chorego systemu?
• Czy człowiek bez ambicji zawodowych jest dziś automatycznie uznawany za gorszego?
• Czy pogoń za karierą niszczy współczesne związki bardziej niż zdrady?
• Czy odpoczynek stał się luksusem dostępnym tylko dla bogatych?

[thewoo]

• Czy kultura „zapierdolu” jest dziś wyborem, czy koniecznością, by normalnie żyć?
• wyborem
• Czy pracodawcy celowo romantyzują przepracowanie, by wycisnąć z ludzi więcej?
• tak
• „Jesteśmy rodziną” w pracy — motywacja czy emocjonalna manipulacja?
• motywacja w ch*j
• Czy młode pokolenie naprawdę jest leniwe, czy po prostu psychicznie wykończone?
• leniwe ch*je
• Czy sukces zawodowy prawie zawsze odbywa się kosztem życia prywatnego?
• 50/50
• Czy social media sprawiły, że ludzie czują presję bycia produktywnym 24/7?
• tak
• Czy nadgodziny powinny być powodem do dumy, czy sygnałem chorego systemu?
• duma
• Czy człowiek bez ambicji zawodowych jest dziś automatycznie uznawany za gorszego?
• nie
• Czy pogoń za karierą niszczy współczesne związki bardziej niż zdrady?
• nie
• Czy odpoczynek stał się luksusem dostępnym tylko dla bogatych?
• nie

Edytowane 28 Maja przez thewoo

[CesaYyy]

• Czy kultura „zapierdolu” jest dziś wyborem, czy koniecznością, by normalnie żyć?
• W aktualnych czasach koniecznością
• Czy pracodawcy celowo romantyzują przepracowanie, by wycisnąć z ludzi więcej?
• Tak
• „Jesteśmy rodziną” w pracy — motywacja czy emocjonalna manipulacja?
• Wydaje mi się, że to akurat zależy od wielu współczynników ale raczej motywacja 
• Czy młode pokolenie naprawdę jest leniwe, czy po prostu psychicznie wykończone?
• Patrząc aktualnie, leniwe
• Czy sukces zawodowy prawie zawsze odbywa się kosztem życia prywatnego?
• Zależy od sytuacji
• Czy social media sprawiły, że ludzie czują presję bycia produktywnym 24/7?
• Tak
• Czy nadgodziny powinny być powodem do dumy, czy sygnałem chorego systemu?
• Powiedziałbym, że bardziej problem niż duma
• Czy człowiek bez ambicji zawodowych jest dziś automatycznie uznawany za gorszego?
• W aktualnych czasach może tak być
• Czy pogoń za karierą niszczy współczesne związki bardziej niż zdrady?
• Nie
• Czy odpoczynek stał się luksusem dostępnym tylko dla bogatych?
• Tak

[SekusZ]

Czy kultura „zapierdolu” jest dziś wyborem, czy koniecznością, by normalnie żyć?

Każdy ma wybór, dla jednego będzie to wybór, a dla drugiego konieczność, jeśli chce żyć na poziomie.

 

Czy pracodawcy celowo romantyzują przepracowanie, by wycisnąć z ludzi więcej?

Od zawsze pracodawcy zależało, żeby wycisnąć z pracownika ile się da.

 

„Jesteśmy rodziną” w pracy — motywacja czy emocjonalna manipulacja?

W pracy nie ma rodziny. Niby każdy zachowuje się jak kolega, ale jeśli przyjdzie co do czego, to każdy się wypnie i zostajemy z problemem sami.

 

Czy młode pokolenie naprawdę jest leniwe, czy po prostu psychicznie wykończone?

Młode pokolenie jest bardzo leniwe, ale to głównie zasługa rodziców, którzy kupują co tylko młody chce i dzięki temu dziecko nie jest uczone wartości pieniądza i, że na wszystko co chcemy musimy własnymi rękoma zapracować.

 

Czy sukces zawodowy prawie zawsze odbywa się kosztem życia prywatnego?

W większości przypadków tak, bo jeśli chcemy osiągnąć sukces w jakiejś dziedzinie, to musimy poświęcić temu większość czasu swojego, co odbija się na życiu prywatnym.

 

Czy social media sprawiły, że ludzie czują presję bycia produktywnym 24/7?

Wydaje mi się, że nie. Wielu ludzi są na tyle anonimowi w internecie, że nie czują presji pokazywania tego, że cały czas działają i idą do przodu publicznie.

 

Czy nadgodziny powinny być powodem do dumy, czy sygnałem chorego systemu?

Sygnał do chorego systemu. Wpadając w wir pracy zatracamy granicę pomiędzy życiem prywatnym, a życiem służbowym.

 

Czy człowiek bez ambicji zawodowych jest dziś automatycznie uznawany za gorszego?

Przez wielu ludzi jest uznawany.

 

Czy pogoń za karierą niszczy współczesne związki bardziej niż zdrady?

Może nie bardziej, ale na pewno w dużym stopniu jest w stanie zniszczyć związek.

 

Czy odpoczynek stał się luksusem dostępnym tylko dla bogatych?

Wielu ludzi bogatych, którzy mogą sobie pozwolić na odpoczynek bez obawy o pieniądze i przyszłość w życiu jeszcze parę lat temu byli tymi, którzy pracowali dzień i noc by znaleźć się w tym miejscu w którym są.