Dzień dobry, wiewiórki i bobry.

Colette. · 25 Maja

Cześć.

Mam na imię Łukasz, rocznikowo bliżej trzydziestki niż momentu, w którym człowiek jeszcze udaje, że wszystko przed nim. W internecie funkcjonuję głównie jako Colette i szczerze mówiąc — ten nick od dawna stał się bardziej mną niż własne imię. Łatwiej mi zostawiać po sobie ślad w słowach niż w rzeczywistości, więc naturalnie trafiłem właśnie w takie miejsca.

Jestem jedną z tych osób, które znają się trochę na wszystkim i jednocześnie na niczym konkretnym. Potrafię godzinami rozmawiać o psychologii człowieka, literaturze, motoryzacji, starych horrorach, urbanistyce miast, dziwnych faktach historycznych, muzyce z lat 80., lore Harry’ego Pottera, anatomii emocji, kinie erotycznym z przełomu wieków albo o tym, dlaczego nocne stacje benzynowe mają bardziej melancholijny klimat niż połowa współczesnych poetów. A potem przychodzi życie i okazuje się, że dalej nie umiem poprawnie złożyć prześcieradła z gumką.

Jestem typem obserwatora. Zwracam uwagę na drobiazgi — jak ktoś pisze, gdzie stawia przecinki, jakich słów używa, kiedy nagle zmienia ton. Ludzie często mówią więcej między zdaniami niż w samych zdaniach i chyba właśnie dlatego zawsze bardziej interesowało mnie „dlaczego” niż „co”.

Piszę dużo. Czasami za dużo. Lubię postaci, które są nieidealne, emocjonalne, skomplikowane. Takie, które potrafią jednocześnie kochać i wszystko niszczyć. W fabułach najbardziej cenię napięcie, atmosferę i relacje budowane powoli — spojrzeniami, milczeniem, drobnymi gestami, a nie tylko pustą akcją. Im więcej emocjonalnego ciężaru, tym lepiej się w tym odnajduję.

Poza tym jestem raczej spokojnym człowiekiem. Lubię jeździć nocą bez celu, siedzieć w kawiarniach trochę za długo, chodzić po second handach i wynajdywać rzeczy, które wyglądają jakby miały za sobą własne historie. Czasami mam wrażenie, że bardziej pasuję do rozmów o trzeciej nad ranem niż do normalnego funkcjonowania za dnia.

Bywam ironiczny, czasem przesadnie refleksyjny, często zmęczony światem i ludźmi, którzy próbują być kimś na siłę. Zdecydowanie wolę autentyczność — nawet tę brzydką, niewygodną i posklejaną taśmą. Sam też raczej nie udaję ideału. Mam swoje chaosy, swoje dziwne fazy, swoje zbyt intensywne emocje i niepotrzebnie rozbudowane przemyślenia o rzeczach, które większość ludzi po prostu ignoruje.

Jeśli chodzi o zainteresowania, to serio łatwiej byłoby wymienić rzeczy, które mnie nie interesują. Potrafię jednego dnia czytać o średniowiecznych procesach czarownic, a drugiego oglądać godzinny materiał o katastrofach morskich albo zastanawiać się, dlaczego ludzie zakochują się akurat w tych osobach, które później rozkładają ich psychicznie na części pierwsze.

No i ostrzegam od razu — mam bardzo specyficzne poczucie humoru. Takie, przez które czasami nikt nie wie, czy właśnie żartuję, czy przypadkiem powiedziałem coś absolutnie serio. Czasem sam tego nie wiem.

Generalnie przyszedłem tutaj po klimat, ludzi i dobre historie. Jeśli uda się przy okazji znaleźć osoby, z którymi można pogadać nie tylko o fabule, ale też o życiu, absurdach codzienności i rzeczach, których normalnie nie mówi się obcym — to chyba wystarczy.

A jeśli w którymś momencie rozmowy padnie kompletnie niepotrzebna wiedza o czymkolwiek, od starych modeli Nissanów po dramatyczne analizy relacji międzyludzkich, to spokojnie — to po prostu mój naturalny stan skupienia.

Miło mi być tutaj z Wami.

Tak, tekst napisany przez ChatJPGHWDP.